در بازی نگاه و سکوت تو باید دوباره سردترین باشم

وقتی بهار چشم تو نا پیداست پر واضح است زرد ترین باشم

می خواستم که سقف دلم روزی تک سر پناه زندگی ات باشد

یک شانه امنیت بشوم  شاید در باور تو مرد ترین باشم

اما نه روح خسته ی من از عشق ، چیزی به جز صعود نمی خواهد

آری صعود کردن  و بالیدن ،تا منحصر به فرد ترین باشم

من از زمانه ی تو جدا هستم، از جنس واژه های ندانسته

یعنی که در خیال نگنجم آه ،از ذهن شهر  طرد ترین باشم

یک عمر در میان همین مردم، این کوچکان کوچه خیابانی

در مسلخ بزرگترین رویا! ،باید نماد درد ترین باشم

اغوا  شدن  شبیه به آدم ها؛آه این حماقتی است پر از حسرت

آدم نمی شوم به هر عنوانی ، از من نخواه مرد ترین باشم.

***

سال نو مبارک

همه ی دوستان دوست داشتنی، همه ای که من به باغ کمالشان کالم

و حال به یاد دوستی که بود و هست یک غزل نه چندان جدید می گذارم

امیدوارم سالی پر از استجابت آرزو ها شکل بگیرد.ان شاءالله.

حالا که حتی زهر تو طعم عسل دارد

هر واژه ی من از تو حکم یک غزل دارد

این شاعر درمانده از مجنون که کمتر نیست

یک آسمان دیوانگی را در بغل دارد

باران که می بارید دنیا بود و تو بودی

..............................................

آن جا خدا گریید از عشق تو دانستم

زیبایی ات سرچشمه هایی از ازل دارد

این گونه که تمثیل و ایجاز است در چشمت

قطعا نشان از خرمنی ضرب المثل دارد

می آیم و با جنگ می خواهم تو را هر چند

دل انتظار دیگری غیر از جدل دارد