خون هر آن غزل كه نگفتم به پاي توست

شیراز نگاهت

salim-ghazal — Sat, 19 Dec 2009 14:38:18 GMT

من به شیراز نگاه تو دلم را بستم

تا بگیری غزل فال مرا از دستم

مثل حافظ شدم و در پی اثبات خودم

(در سر کوی تو از پای طلب ننشستم)

گفته ای : دوست نداری که اسیرت باشم!؟

چون که این حرف تو را دوست ندارم، هستم

به تماشا بنشین شعبده بازی مرا

که به فن های غزل های چنین ،تردستم

خواستم تا که بپیچد نفس الکلی ات

در دهانم که از آن طعم شرابی مستم

کوچه ای بودم و می خواستمت در آغوش

به همین قصد فقط بوده اگر بن بستم.

شاخه گل مریم

salim-ghazal — Tue, 08 Dec 2009 18:51:18 GMT

هوس چیدن از آن شاخه ی مریم دارم

تا به پاکی برسم عشق تو را کم دارم

بی تو هر لحظه به شیطان سر و کارم افتاد

و چنین ارثیه ی شوم از آدم دارم

آه از آن باغ بهشتی که پرید از چنگم

وای از اینجا که فقط رو به جهنم دارم

سر به زیر است به دنیا دلم از تنهایی

گرچه در باغ ارم عاشق و سردمدارم

ریه هایم ز تو خالی و فقط منتظرم

که بیایی و بدانم نفسی هم دارم

شانه ای که تو بر آن تکیه کنی یا این که

مبل عشقی که به رویش بدهی لم دارم

وزن این بیت از اندوه دلم می شکند

من به دیدار تو احتیاج مبرم دارم

پیوست

salim-ghazal — Tue, 08 Dec 2009 10:30:18 GMT

سلام به دوستان

آقای متین کاشفی عزیز راستش من بدم نمیاد نقد کنم اما حتم دارم شما هم انتقاد پذیرید و چیزی که می گم به هیچ روی گمانه بر هیچ ،جز خود شعر ندارد و البته که سپاسگذارم از این که از من این درخواست رو کردید امیدوارم دچار خطا نباشم:

کمی بالاتر از خورشید

تو ای آبی تر از دریا

کمی رقصان تر از بادی

تو ای سوزان تر از صحرا

کمی گلگون تر از لاله

کمی شیدا تر از شیدا

بسان یک سبد مینا

تو ای زیبا تر از زیبا

کمی گل واژه ی بودن

کمی رفتن نیاسودن

کمی دلتنگ یکدیگر

کمی آشوب از این بودن

تو ای رنگین تر از خون و

کمی عاشق تر از مجنون

منم لیلای لیلا ها

که میریزم به پایت جون

کمی پر میشوم از تو

گهی گم میشوم در تو

کمی با عطر خوب یاس

معطر میشوم با تو

کمی بازم کمی دیگر مدارا میکنی با من

تو ای بالاتر از خورشید تو ای ابی تر از دریا

کمی دیگر کمی دیگر تحمل میکنی من را

قالب کار چهارپاره است که وزن کوتاه و خوبی داره اما تکرار در کل شعر (صفت ها) فاجعه است حتی نوع تصاویری که به کار رفته در یک بیت واحد و نه حتی در یک واحد شعر چهارپاره رابطه ی عرضی بسیار ضعیفی رو طی کرده یا در بعضی ترکیبات مثل (کمی رفتن نیاسودن) در معنی باید ماندن باشه ولی به سبب نیاسودن (رفتن) استفاده شده. تو قسمت چهارم شعر ( خون و) ، (و) صرف پر کردن وزن اومده که قافیه رو به هم میریزه .حتی کلمه ی ( جون) یک کلمه ی عامیانه است که در بافت شعری شما مثل یک وصله ی ناجور هست.آخر شعر هم حتی اگه زیر هم بنویسید یک بیت کم میاره با این حال من نمی دونم شما چند وقته که کار می کنید ؟ اگه اوایل کارتون هست جای تبریک حتی داره اما اشکالات که به ذهنم اومد اینابود...

بازم معذرت می خوام امیدوارم شعرای بهتری از شما بشنوم

فعلا...

بچه ی طلاق

salim-ghazal — Thu, 19 Nov 2009 16:11:18 GMT

دل من رام اشتیاق تو شد

عاشق شیوه و سیاق تو شد

تا اسیرت بگیرد از ایران

هشت سال خدا ،عراق تو شد

تو که آزاد رفتی از بندم

دل من بچه ی طلاق تو شد

عقده ای شد، دلش تو را می خواست

ساکن گوشه ی اتاق تو شد

بعد پروانه شد ، به خود لرزید

رفت و قربانی اجاق تو شد

روزنامه ...خبر!...که خودکشی ام

خط پایان اتفاق تو شد

گل پرپر

salim-ghazal — Thu, 01 Oct 2009 14:56:18 GMT

غزلی هست از دوران دبیرستان به خاطر ضعفش ببخشید:

گل بودم و تو خواسته ای پرپرم کنی

تا خاک داغ عشق مرا بر سرم کنی

می سوزم و سکوت تو را گریه می کنم

تا لااقل ببینی ام و باورم کنی

شاعر شدم که خوب بفهمی دل مرا

شاید از این به بعد تو شاعرترم کنی

شاید از این به بعد به آتش کشی مرا

تا پیکرم بسوزی و خاکسترم کنی

با هر بهانه از تو غزل گفته ام ببین

باید نگاه بر همه ی دفترم کنی

ای آسمان فدای قشنگی چشمهات

((آماده ام به دست غمت پرپرم کنی))

ماه

salim-ghazal — Sun, 26 Jul 2009 12:21:18 GMT

ای کاش میشد باز در غروب بی صدا با سایه ها کوچ کرد و رفت. رفت و به دریا رسید.

به انجا که ماه و آب مرا بیاد تو می اندازد.

و من در انجا خدا را دارم, و سکوت و ماه و آب را و.....تو را

تو را که هر جا هستی گذرا نیست هوایت-صدایت-یادت

من همیشه زاده ی شب هستم و بودم و خواهم ماند تنها به امید اینکه تنها ماه شب من باشی

من هنوز خود را بانوی ماه و آب می دانم

من هنوز با هوای تو بانوی ماه وآب می مانم

هنوز در همه ی شبهای تنهایی خویش در کنار دریا دلتنگ توام و وقتی به عکس آب که ماهم را چگونه در آغوش کشیده است مینگرم,اشک میریزم و غریبانه مینالم:

پیشم بیا ای ماه من با من بمان ای ماه من

میلاد آفتاب

salim-ghazal — Sun, 05 Jul 2009 15:52:18 GMT

سلام به دوستان خوبم در هر جای این کره ی خاکی

روز پدر مبارک به پدرا و کسایی که می خوان پدر بشن

تبریک می گیم ان شاالله موفق باشن.

امروز یه آپ مفصل نسبت به پستای قبل داریم یه شعر

تاثیر گذار از پابلو نرودا می ذارم بعدم یه غزل از خودم:

به آرامی شروع به مردن می کنی اگر سفر نکنی! اگر چیزی نخواهی!

اگر به اصوات زندگی گوش نکنی اگر از خودت قدر دانی نکنی...

به آرامی شروع به مردن می کنی اگر خودباوری را در خودت بکشی...

وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند

به آرامی شروع به مردن می کنی اگر برده ی عادات خود باشی

اگر همیشه از یک راه تکرار بروی.

اگر روزمرگی را از تغییر ندهی ، اگر رنگ های متفاوت به تن نکنی.

تو به آرامی شروع به مردن می کنی اگر از چیزهایی که چشمت را به

درخشش وا می دارد و ضربان قلبت را تند می کند دوری کنی.

به آرامی شروع به مردن می کنی اگر ورای رویا ها نروی

اگر به خودت اجازه ندهی که حداقل یکبار در نظام زندگی ات ورای

مصلحت اندیشی بروی.

امروز زندگی را آغاز کن، امروز مخاطره کن.امروز کاری کن

نگذار که به آرامی بمیری... شادی را فراموش نکن....

پابلو نرودا

خدای چشم های تر تو درکم می کنی يا نه؟

برای این دم آخر تو درکم می کنی يا نه؟

شبیه بچه ها از دوریت هی گریه می کردم

و حالا مثل یک مادر ، تو درکم می کنی یا نه؟

چنین تصویر تلخی را که دستم را رها سازی!

ندارم لحظه ای باور، تو درکم می کنی یا نه؟

به جنگ بی کسی رفتم به همراه سپاه عشق

شدم بی یار و بی یاور ،تو درکم می کنی یا نه؟

من از تهدید می ترسم که از مردم گریزانم

نخواهم شد از این بدتر،تو درکم می کنی یا نه؟

حکایت همچنان باقی و من دنبال مشتاقی

به پایان آمدم دفتر تو درکم می کنی یا نه؟

غزل

salim-ghazal — Mon, 04 May 2009 17:06:18 GMT

سلام

صاحب این شعر پیدا شد. بسیار خوشحال شدیم.

عسل تویی که لبت شهد عشق شیرین است

و سهم کوهکنان از تو زخم دیرین است

چقدر دل به غنیمت گرفتی و رفتی

بگو عزیز دلم این چه رسم و آیین است؟

به هر کجا بروی در امانی از آسیب

که پشت راه تو صدها دعا و آمین است

نگاه ناب تو خود شعرعشق پردازیست

که سربه سر پر از آرایه و مضامین است

وجود پاک تو یک سو و عشق تو سویی

که سهم دیگری آن است و سهم من این است

بهار دیگری از را می رسد که تویی!

و کوچه باغ دلم از تو عطرآگین است.

سکوت سرشار از نگفته هاست

salim-ghazal — Sat, 14 Mar 2009 07:15:18 GMT

در بازی نگاه و سکوت تو باید دوباره سردترین باشم

وقتی بهار چشم تو نا پیداست پر واضح است زرد ترین باشم

می خواستم که سقف دلم روزی تک سر پناه زندگی ات باشد

یک شانه امنیت بشوم شاید در باور تو مرد ترین باشم

اما نه روح خسته ی من از عشق ، چیزی به جز صعود نمی خواهد

آری صعود کردن و بالیدن ،تا منحصر به فرد ترین باشم

من از زمانه ی تو جدا هستم، از جنس واژه های ندانسته

یعنی که در خیال نگنجم آه ،از ذهن شهر طرد ترین باشم

یک عمر در میان همین مردم، این کوچکان کوچه خیابانی

در مسلخ بزرگترین رویا! ،باید نماد درد ترین باشم

اغوا شدن شبیه به آدم ها؛آه این حماقتی است پر از حسرت

آدم نمی شوم به هر عنوانی ، از من نخواه مرد ترین باشم.

***

سال نو مبارک

همه ی دوستان دوست داشتنی، همه ای که من به باغ کمالشان کالم

و حال به یاد دوستی که بود و هست یک غزل نه چندان جدید می گذارم

امیدوارم سالی پر از استجابت آرزو ها شکل بگیرد.ان شاءالله.

حالا که حتی زهر تو طعم عسل دارد

هر واژه ی من از تو حکم یک غزل دارد

این شاعر درمانده از مجنون که کمتر نیست

یک آسمان دیوانگی را در بغل دارد

باران که می بارید دنیا بود و تو بودی

..............................................

آن جا خدا گریید از عشق تو دانستم

زیبایی ات سرچشمه هایی از ازل دارد

این گونه که تمثیل و ایجاز است در چشمت

قطعا نشان از خرمنی ضرب المثل دارد

می آیم و با جنگ می خواهم تو را هر چند

دل انتظار دیگری غیر از جدل دارد

پهنه ی آبی

salim-ghazal — Mon, 09 Feb 2009 17:45:18 GMT

سلام بر دوستان خوبم

شرمنده ام به خدا دیگه تنبلم و دیر آپ کردم البته امتحانام بود یه شعر از دوران جاهلیت خودم گذاشتم اولین و آخرین کار فرمی که انجام دادم که یه بنده خدای متشخصی ما رو جوگیر کرد و اینو گفتم خیلی ضعیف شده اما خب تو جزئیاتش خوب شده به نظر خودم .فعلا دوستون دارم نظر یادتون نرود...

دخترک در سواحل آرام موقع ظهر... آسمان، نیلی

همچنان زل زده به سمت افق،غرق بهت است بعد از آن سیلی

یادش آمد در آن شلوغی در،التهاب هوای یک کافه

مرد آمد و بعد یک بوسه صبح روزی که بود تعطیلی

گفت فردا به قصد یک پروازمن و تو با همیم! می آیی؟

تو از این پس به اسم لیزا و اسم من نیز می شود بیلی

دخترک فکر کرد و بعدش گفت: به کجا می رویم با هم هان؟

گفت جایی که بهتر از اینجاست ساحل داغ کشور شیلی

آخرین حرف های مرد عجیب در دل دخترک نشست ولی

ذهن او پر شد از پریشانی،پر شد از حرف های تحمیلی

ناگهان پا شد از سر میزش گفت: می ترسم و نمی آیم

راه افتاد...مرد پشت سرش با قدم های تند و تعجیلی

دخترک بی صدا فقط می رفت، دستی او را به سمت چپ چرخاند

بعد از آن دست های مرد نواخت بر تن گونه های او سیلی

***

حسرت روزهای رفته فقط در دل اشک هاش پیدا بود

دخترک در سواحل آرام موقع ظهر... آسمان نیلی.