خون هر آن غزل كه نگفتم به پاي توست

گل پرپر

salim-ghazal — Thu, 01 Oct 2009 14:56:18 GMT

گل بودم و تو خواسته ای پرپرم کنی

تا خاک داغ عشق مرا بر سرم کنی

می سوزم و سکوت تو را گریه می کنم

تا لااقل ببینی ام و باورم کنی

شاعر شدم که خوب بفهمی دل مرا

شاید از این به بعد تو شاعرترم کنی

شاید از این به بعد به آتش کشی مرا

تا پیکرم بسوزی و خاکسترم کنی

با هر بهانه از تو غزل گفته ام ببین

باید نگاه بر همه ی دفترم کنی

ای آسمان فدای قشنگی چشمهات

((آماده ام به دست غمت پرپرم کنی))

ماه

salim-ghazal — Sun, 26 Jul 2009 12:21:18 GMT

ای کاش میشد باز در غروب بی صدا با سایه ها کوچ کرد و رفت. رفت و به دریا رسید.

به انجا که ماه و آب مرا بیاد تو می اندازد.

و من در انجا خدا را دارم, و سکوت و ماه و آب را و.....تو را

تو را که هر جا هستی گذرا نیست هوایت-صدایت-یادت

من همیشه زاده ی شب هستم و بودم و خواهم ماند تنها به امید اینکه تنها ماه شب من باشی

من هنوز خود را بانوی ماه و آب می دانم

من هنوز با هوای تو بانوی ماه وآب می مانم

هنوز در همه ی شبهای تنهایی خویش در کنار دریا دلتنگ توام و وقتی به عکس آب که ماهم را چگونه در آغوش کشیده است مینگرم,اشک میریزم و غریبانه مینالم:

پیشم بیا ای ماه من با من بمان ای ماه من

میلاد آفتاب

salim-ghazal — Sun, 05 Jul 2009 15:52:18 GMT

سلام به دوستان خوبم در هر جای این کره ی خاکی

روز پدر مبارک به پدرا و کسایی که می خوان پدر بشن

تبریک می گیم ان شاالله موفق باشن.

امروز یه آپ مفصل نسبت به پستای قبل داریم یه شعر

تاثیر گذار از پابلو نرودا می ذارم بعدم یه غزل از خودم:

به آرامی شروع به مردن می کنی اگر سفر نکنی! اگر چیزی نخواهی!

اگر به اصوات زندگی گوش نکنی اگر از خودت قدر دانی نکنی...

به آرامی شروع به مردن می کنی اگر خودباوری را در خودت بکشی...

وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند

به آرامی شروع به مردن می کنی اگر برده ی عادات خود باشی

اگر همیشه از یک راه تکرار بروی.

اگر روزمرگی را از تغییر ندهی ، اگر رنگ های متفاوت به تن نکنی.

تو به آرامی شروع به مردن می کنی اگر از چیزهایی که چشمت را به

درخشش وا می دارد و ضربان قلبت را تند می کند دوری کنی.

به آرامی شروع به مردن می کنی اگر ورای رویا ها نروی

اگر به خودت اجازه ندهی که حداقل یکبار در نظام زندگی ات ورای

مصلحت اندیشی بروی.

امروز زندگی را آغاز کن، امروز مخاطره کن.امروز کاری کن

نگذار که به آرامی بمیری... شادی را فراموش نکن....

پابلو نرودا

خدای چشم های تر تو درکم می کنی يا نه؟

برای این دم آخر تو درکم می کنی يا نه؟

شبیه بچه ها از دوریت هی گریه می کردم

و حالا مثل یک مادر ، تو درکم می کنی یا نه؟

چنین تصویر تلخی را که دستم را رها سازی!

ندارم لحظه ای باور، تو درکم می کنی یا نه؟

به جنگ بی کسی رفتم به همراه سپاه عشق

شدم بی یار و بی یاور ،تو درکم می کنی یا نه؟

من از تهدید می ترسم که از مردم گریزانم

نخواهم شد از این بدتر،تو درکم می کنی یا نه؟

حکایت همچنان باقی و من دنبال مشتاقی

به پایان آمدم دفتر تو درکم می کنی یا نه؟

غزل

salim-ghazal — Mon, 04 May 2009 17:06:18 GMT

سلام

صاحب این شعر پیدا شد. بسیار خوشحال شدیم.

عسل تویی که لبت شهد عشق شیرین است

و سهم کوهکنان از تو زخم دیرین است

چقدر دل به غنیمت گرفتی و رفتی

بگو عزیز دلم این چه رسم و آیین است؟

به هر کجا بروی در امانی از آسیب

که پشت راه تو صدها دعا و آمین است

نگاه ناب تو خود شعرعشق پردازیست

که سربه سر پر از آرایه و مضامین است

وجود پاک تو یک سو و عشق تو سویی

که سهم دیگری آن است و سهم من این است

بهار دیگری از را می رسد که تویی!

و کوچه باغ دلم از تو عطرآگین است.

سکوت سرشار از نگفته هاست

salim-ghazal — Sat, 14 Mar 2009 07:15:18 GMT

در بازی نگاه و سکوت تو باید دوباره سردترین باشم

وقتی بهار چشم تو نا پیداست پر واضح است زرد ترین باشم

می خواستم که سقف دلم روزی تک سر پناه زندگی ات باشد

یک شانه امنیت بشوم شاید در باور تو مرد ترین باشم

اما نه روح خسته ی من از عشق ، چیزی به جز صعود نمی خواهد

آری صعود کردن و بالیدن ،تا منحصر به فرد ترین باشم

من از زمانه ی تو جدا هستم، از جنس واژه های ندانسته

یعنی که در خیال نگنجم آه ،از ذهن شهر طرد ترین باشم

یک عمر در میان همین مردم، این کوچکان کوچه خیابانی

در مسلخ بزرگترین رویا! ،باید نماد درد ترین باشم

اغوا شدن شبیه به آدم ها؛آه این حماقتی است پر از حسرت

آدم نمی شوم به هر عنوانی ، از من نخواه مرد ترین باشم.

***

سال نو مبارک

همه ی دوستان دوست داشتنی، همه ای که من به باغ کمالشان کالم

و حال به یاد دوستی که بود و هست یک غزل نه چندان جدید می گذارم

امیدوارم سالی پر از استجابت آرزو ها شکل بگیرد.ان شاءالله.

حالا که حتی زهر تو طعم عسل دارد

هر واژه ی من از تو حکم یک غزل دارد

این شاعر درمانده از مجنون که کمتر نیست

یک آسمان دیوانگی را در بغل دارد

باران که می بارید دنیا بود و تو بودی

..............................................

آن جا خدا گریید از عشق تو دانستم

زیبایی ات سرچشمه هایی از ازل دارد

این گونه که تمثیل و ایجاز است در چشمت

قطعا نشان از خرمنی ضرب المثل دارد

می آیم و با جنگ می خواهم تو را هر چند

دل انتظار دیگری غیر از جدل دارد

پهنه ی آبی

salim-ghazal — Mon, 09 Feb 2009 17:45:18 GMT

سلام بر دوستان خوبم

شرمنده ام به خدا دیگه تنبلم و دیر آپ کردم البته امتحانام بود یه شعر از دوران جاهلیت خودم گذاشتم اولین و آخرین کار فرمی که انجام دادم که یه بنده خدای متشخصی ما رو جوگیر کرد و اینو گفتم خیلی ضعیف شده اما خب تو جزئیاتش خوب شده به نظر خودم .فعلا دوستون دارم نظر یادتون نرود...

دخترک در سواحل آرام موقع ظهر... آسمان، نیلی

همچنان زل زده به سمت افق،غرق بهت است بعد از آن سیلی

یادش آمد در آن شلوغی در،التهاب هوای یک کافه

مرد آمد و بعد یک بوسه صبح روزی که بود تعطیلی

گفت فردا به قصد یک پروازمن و تو با همیم! می آیی؟

تو از این پس به اسم لیزا و اسم من نیز می شود بیلی

دخترک فکر کرد و بعدش گفت: به کجا می رویم با هم هان؟

گفت جایی که بهتر از اینجاست ساحل داغ کشور شیلی

آخرین حرف های مرد عجیب در دل دخترک نشست ولی

ذهن او پر شد از پریشانی،پر شد از حرف های تحمیلی

ناگهان پا شد از سر میزش گفت: می ترسم و نمی آیم

راه افتاد...مرد پشت سرش با قدم های تند و تعجیلی

دخترک بی صدا فقط می رفت، دستی او را به سمت چپ چرخاند

بعد از آن دست های مرد نواخت بر تن گونه های او سیلی

***

حسرت روزهای رفته فقط در دل اشک هاش پیدا بود

دخترک در سواحل آرام موقع ظهر... آسمان نیلی.

اگر بگذارند ....

salim-ghazal — Sat, 10 Jan 2009 13:39:18 GMT

در دل ما گله ای نیست اگر بگذارند

بین ما فاصله ای نیست اگر بگذارند

عشق ما روی گسل های جهان هم باشد

خبر از زلزله ای نیست اگر بگذارند

دست هایم برسد در گره گیسویش

به خدا مسئله ای نیست اگر بگذارند

در دل چاه گرفتار شدم چون یوسف

جز توام قافله ای نیست... اگر بگذارند

دل پر از درد جدایی است و با عشق دگر

بعد از این حوصله ای نیست اگر بگذارند

NO Name

salim-ghazal — Thu, 11 Dec 2008 14:24:18 GMT

نشسته ام که ببینم دوباره آمدنت را

به شوق آن که بگیرم میان دست تنت را

تو آن کتیبه ی عشقی میان خاطره هایم

که زنده می کنی آخر هزار کوهکن ات را

تو یوسف غزلی و اگر چه کورترینم

هنوز می شنوم عطر ناب پیرهنت را

هنوز سوی دو چشمم به سوی آمدن توست

بیا که باز ببینم شکوه یافتنت را

ربوده است نگاهت قرار و صبر دلم را

و من به سجده نشستم دو چشم راهزنت را

دلم گرفته و تنها نشسته ام که بیایی

نشسته ام که ببینم دوباره آمدنت را

( عید غدیر مبارک باد )

چشم های خاموش

salim-ghazal — Tue, 04 Nov 2008 06:12:43 GMT

باز کن سمت عشق درها را

بهتر از این بخواه دنیا را

لحظه ها را همیشه قدر بدان

(کس ندیده است صبح فردا را)

کس ندیده است موج کوچک و مست

نشکند صخره های دریا را

نا توانی بهانه است! مخواه

که بگیری سراغ رویا را

اینکه مثل همه نخواهی بود

و نداری دو چشم بینا را!

که تو از هر چه هست آزادی

از گناهان که دامن ما را ...

پر بکش با شکسته ی بالت

و به بالا رسان هنر ها را

چشم هایت اگرچه تاریک اند

می کند روشن این معمّا را _

که چرا دل به شانه می گیرد

بعد از این کوله ی تماشا را؟

دختر آسمانی و... با دست

لمس کردی خدای یکتا را

پر بزن سوی مهر آغوشم

طفلک بی گناه من! سارا...

آغوش مرا...

salim-ghazal — Thu, 09 Oct 2008 14:46:10 GMT

اي كه وا كردی زبان شعر خاموش مرا

غير تو كس پر نخواهد كرد آغوش مرا

در ميان بردگان شهر در بازار شام

حلقه ديوانگی می ساختی گوش مرا

بعد تو حتی خدا با من نمی سازد ببين!

جايگاه کوه غمها می کند دوش مرا

بعد از آن سودابه بازي ها كه با من کرده ای

كس نمي داند سرانجام سياووش مرا

مست خواهم شد شبی با ياد آن شبها که تو

برده بودی از سر دیوانه ام هوش مرا

عاقبت دستان تو سهم دو دست ديگر است

آن زمان ها ياد کن اسم فراموش مرا